Dizilerde yeni bi reklam akımı başladı şimdi de; bi anda alttan Coca Cola'yla ilgili yazılar falan çıkıyor, bu sırada masada bi Coca Cola beliriyor ve dizideki karakterler Coca Cola'yı överek bardaklarını doldurup şişeyi görünmeyecek bi yere koyarken reklam bitiyor.
Çok kuulsunuz bence, böyle devam edin. *benimbilafımabaktığıiçinherşey*

Şimdiki zamanı çok kullandığım yazılarda günlük konuşma diliyle yazıp sonraki 'r'leri eklemesem mi diye çok tereddüt ediyorum ayrıca, duramadım söylemeden.

Bira dökülmesiyle, beş yıllık ömründe ilk defa açılan klavyem son zamanlarda hayatımdaki tek atraksiyon olarak yerini almalıydı burda. Şimdi de ekran klavyesiyle doyuma ulaşmaya gidiyorum.

Playback olayına cidden anlam veremiyorum. Yani adama orda dudaklarını oynatıp azıcık sağa sola sallanması için para veriyolar resmen. Hayır madem çalıcaksın görüntü kirliliği yapma bari, otururken arkadan ver müziği, dudaklarını oynattığını bilmiyomuşuz gibi havalara girmesin insanlar. Komik.

Çok uzun ve zor bi doğumgünüydü.
En sonunda iki dakika içinde kutlayıp kaçmak zorunda kaldığım bi doğumgünü, saat 9’a kadar ertelenen.
Arkadaşlarımı yüzüstü bırakmak zorunda kaldığım bi doğumgünü.
Aynı zamanda gerçekten hayırlı arkadaşlarım olduğunu fark ettiğim; aradan çok uzun zaman geçmiş olsa da, beni asla bırakmıycak insanların farkına vardığım bi doğumgünü. (Öf ne çok doğumgünü dedim böyle.)
İnanamıyorum ya, hiç bu kadar arada kalmamıştım.
Ama müthişti, çok seviyorum onları.
Hepsini. Hepinizi.

Murat Başaran'a olan hislerimi tarif bile edemiyorum. Elimde olsa adamı bi şişeye tıkıp denize atıcam, o derece.
Aslında küçükken ona karşı bi fobim olduğunu bile söyleyebilirim.

Bi kez bile Halley’i dökmeden yiyemedim. Oysaki hiçbi şeye ona gösterdiğim kadar özen göstermemişimdir şimdiye kadar.
Hadi bu sefer de böyle olsun ama bi sonrakinde kesin dökmicem bak.
Dökülmeyen Halley istiyoruz sjpmdwsg.

Oysaki kelimesine de bayılıyorum yalnız. Böyle y’yi çıkarınca Japon çizgi filmlerindeki anime karakterlerine bürünüvericekmiş gibi, çok sempatik. Her araya girebiliyo bi de.
Bi kelimenin groupie'si olabilseydim kesinlikle sen olurdun bu oysaki. O derece.
Tanrım, iyi değilim ben.

Küçükken, sivri burun ayakkabı giyen kadınların ayakları o sivri burunu nasıl doldurabilir diye az düşünmedim.
Sonra da ayaklarının gerçekten öyle olduğuna karar verip bıraktım düşünmeyi. O ayakları plajda nasıl saklamayı başardıklarıysa hala bi sır benim için.

Bilgisayar karşısında Çokokrem yiyorum şu anda. Bi de Incubus var.
Oha, daha mutlu olamazdım.

Bi an insanların da küçük televizyonum kadar toz tutabildiğini düşündüm. Arkamıza “Beni yıka.” yazılabildiğini düşündüm, sonra biri fazla toz tuttuğunda çantasından gözü kapalı, kahramanlık dolu bi edayla tozluk çıkaran insanları, belki de “Çekilin, ben doktorum!” diye bağıran, elinde dev toz makineleri bulunduran doktorları falan. Böyle yollarda küçük toz istasyonları bile olabilirdi benzin istasyonlarında bulunan o araba yıkama makineleri gibi. (Çok fantastik yalnız o makineler, özellikle arabanın içinde beklerken o temizleme aletlerinin camlarda gidip gelmesine anlam veremezdim, bi üstte, iki de yanda olurdu falan. Küçükken az korkmadım onlardan :P öhm susuyorum.)
Noluyo bana?