Bugün on birlerin merdiven altında yakmaya başladıkları poşeti görünce G'yi yukarı sürüklemek için kullandığım bahane şuydu:

DOLABIMDA SUCUK VARDI LAN BENİM KOŞ!

Kağıtla aramda üç santimetre olmasına rağmen kadının optik formun yanındaki küçük işaretlerimi görünce şişinerek Sil onları çabuk, kopyanızla uğraşamam ben sizin deyişi bende dehşet verici hisler uyandırdı. O an suratımda bi su aygırı, bi muz kabuğu ve bi saksağanı aynı anda görebilirdiniz, her türlü duyguyu hissettim beş saniye içinde.
Sonra kağıdıma döndüm. Bu.

A'nın öğrenince verdiği tepki: Ne saçma lan, düşünsene kopya çekeceğim her soru için işaret koyduğumu. Bu soru için H'den kopya çekerim falan.

Taşınmayla ilgili beni en çok heyecanlandıran şey yeni bir otobüse binmek kesinlikle. Otobüs hayatın yarım saat için durması ve bu sürede önüne bi otobüs dolusu film koyulması gibi, hiçbi zorunluluk yok, çok rahatlatıcı.
Hiçbir zaman bitmez otobüse dair söylenebilecek şeyler.

Batıl inançlarım olmamasına, ve birbirlerine bu tür saatleri gösteren insanlardan haz etmeme rağmen metro kartında basış zamanı olarak 14.14, 11.11 gibi saatleri görünce acınası bi şekilde sevindiğimi fark ettim.
Metroda "Ehehe sana bastım oolum" diye şakalaşanlara dayanamadığımı da söylemezsem içimde kalıcak. Her gün dinliyorum bu muhabbeti, aralıksız.

Bi blogu izlemeyi bırakmak çok acıklı bi olay yalnız, resmen seremoni düzenliyorum bunun için kendimce. Yarı yolda bırakıyomuş gibi hissediyo insan. Eğer bi gün öyle bi şey olursa sorun sizde değil, bendedir mutlaka, üstünüze alınmayın yani.

Metrodaki tutuncu tutamaçlar (bunu yazmak için sözlük açtım bi de) gibi bi kız var okulda; herkes dokunuyo ama kimse eve götüremiyo. İğreniyorum.

İki sayfalık testlerde ilk sayfa bitince diğerine geçmek çok zor geliyo bana. Bu yüzden yaptığım bütün testlerin sağ tarafı boş olan bi test kitabım var.

Biri size her gün okula götürdüğüm 1,5 cm boylarında minyatür bi silahım olduğunu ve hakkında yapılabilecek her tür espriyi yaparak derste krize yol açtığımı falan söylerse, inanmayın. Zırva bunlar.

Yazın kışlık kıyafetlerim, kışın da yazlıklar siliniyo aklımdan. Her mevsim sürpriz oluyo böyle dolabımı açınca.

Filmlerde sokak serserileri ya da üçkaatçı tiplerde görülen akşamdan kalma kirli sakal gibiyim şu an. Bunu kimsenin anlamasını beklemiyorum.

Dünyanın öbür ucundan bi çocuk düşündüm saat 23.32 gibi. Chicagoda, belki de okuldan yeni çıkmış. Ya da az önce kalkmış Tanzanyalı biri. Böyle düşününce, dünyadaki milyonlarca insanın sorunlarını görebiliyorum ve önce kendi sorunlarımın ne kadar basit olduğunu görüp rahatlıyorum, sonra daha büyük bi ağırlık çöküyo. Dünyanın bütün sorumluluğu benim üzerimdeymiş gibi. Yine de o bi anlık rahatlama her şeye değiyo, nefis bi şey.
Gerçekten.
Sonra Tanzanya saatini ikincil saat olarak ayarladım. Mesela şu an saat 02.17 ve Kırk Haramileri Los Encılıs’ta bi çatıdan uzun menzilli minyatür silahımla katlettiğim bi rüya görüyorum. Dur, sahne değişiyo ve Abu Dhabi’deyim. Kafamda evcil karıncayiyenim var, uslu bi çocuk olmasını söylüyorum. Sonra üzerine atlayıp vahşi batıya doğru yol alıyorum. Fiyuuv .

Bugün video dersinde adamın elindeki tüylü mikrofona gözüm takıldı ve videoyu izleyemedim. Az önce de G’nin attığı mesajdaki büyük S’lere gözüm takıldı ve okumadım mesajı. Noluyo bana?

Rüyanda arka tarafından bi kazın seni ısırdığını hissetmen ne anlama gelir ki?

A, saçlarımı hediye paketi için kurdeleye yaptığımız gibi bıçakla sıyırarak bu hale getirdiğimi düşünüyomuş.
Kıvırcık.
Kıvır.
K.