Bilgisayar karşısında Çokokrem yiyorum şu anda. Bi de Incubus var.
Oha, daha mutlu olamazdım.

Bi an insanların da küçük televizyonum kadar toz tutabildiğini düşündüm. Arkamıza “Beni yıka.” yazılabildiğini düşündüm, sonra biri fazla toz tuttuğunda çantasından gözü kapalı, kahramanlık dolu bi edayla tozluk çıkaran insanları, belki de “Çekilin, ben doktorum!” diye bağıran, elinde dev toz makineleri bulunduran doktorları falan. Böyle yollarda küçük toz istasyonları bile olabilirdi benzin istasyonlarında bulunan o araba yıkama makineleri gibi. (Çok fantastik yalnız o makineler, özellikle arabanın içinde beklerken o temizleme aletlerinin camlarda gidip gelmesine anlam veremezdim, bi üstte, iki de yanda olurdu falan. Küçükken az korkmadım onlardan :P öhm susuyorum.)
Noluyo bana?

Şu ilk harfi otomatik büyük harf yapma şeysini engellemem hayatımda hiç ummadığım kadar büyük değişiklikler yarattı.

Word’den nefret etmemin tek sebebi şu “Otomatik Büyük Harfe Çevirme Seçeneği”dir.
Şu anda Word'den yazıyorum bunu mesela. hı hı. Geri al otomatik büyük harfe çevirme. Bi de bi altından Tümcelerin İlk Harfini Büyük Harfe Çevirme Seçeneğini İptal Et’e basmıyorum ya.
Yapıcam şimdi.
yapıyorum.
fdhdfj
idfh
df
j

saçmayım.

Bi an, aklıma Umut Sarıkaya’nın filmlerde “Fuck off!”, “Fuck it!” gibi bütün sözlerin “Kahretsin!” şeklinde çevrilmesiyle ilgili bi karikatürü aklıma geldi ve “Fuck you!”yu “Kahredeceğim seni!” diye çeviriyor olabilecekleri aklıma geldi. Tam on beş yıldır kandırıldığım gerçeği karşısında dehşete kapılmadığımı düşünsenize bi de.

Daha sonra kesip incelemek için balkonda sakladığım, 13246783457 ay önce ölen kaplumbağamı annem attı sanmıştım. Kaplumbağa yeni evimizde çıktı ortaya. Peki ya babaannemin cıvata falandır diyerek aldığını söylemesi?

Bi daha son güne bırakmıycam yalnız oda toplama işlerini. (şimdilik inanıyorum en azından buna) Şenlik günü, sabahın yedi buçuğunda eve dalan adamları odamdan kovarak her şeyi kolilemek zorunda kaldığımdan falan değil. Zira sabah gözümü açtığımda içeri paldır küldür giren adamlar odama saldırmaktaydı.

gittim.

Şu oyuna tam anlamıyla tapıyodum eskiden.
Gece gündüz bunu oynar, 5435768357 kere bitirir, yine doymazdım. O ahtapotun bütün surat ifadelerini ezberler, o en kızgın halindeki karizmatik bakışları karşısında kendimi kaybederdim.
Ve oyunu yıllar sonra tekrar buldum.
Tanrım.
Çok basit bi oyun ama beklenmedik bi şekilde bir o kadar da eğlenceli, hokey sonuçta.

gidiyim ben.

Sırf o kambur duran lambanın PIXAR’ın I’sını ezip bize döndüğü anı görmek için bile sinemaya gidebileceğimi fark ettim. Bi sinema sahibi olsaydım, tam o anda perdeyi kapatıp insanların suratında oluşan ifadeyi izleyebilmek gibi bi fırsatı kaçırır mıydım bilmiyorum.

Az önce aklımda olan bi şeyi unuttuğumda, o şey gözümde büyüyerek sanki olduğundan daha önemli, daha muhteşem bi fikirmiş gibi geliyo. Bulduğumdaysa her şey normalmiş gibi hayatıma devam ediyorum; o bi anlık heyecan patlamasını saymazsak.